Lajevardi Fountdation Logo
  1. وب سایت فارسی
  2. نمایشگاه ها
  3. به ترتیب شماره - هفت پرتره از نگار
  • به ترتیب شماره - هفت پرتره از نگار

    ویدئو پرفورمنسی از محمد پرویزی

  • گذرِ زمان و فاصله ای که به مرور با گذشته می‌گیریم مجالی است تا سرگذشت خویش را در این فاصله‌ها از نو بر‌خوانیم. گویی هر چقدر فاصله‌ی زمانی ما با گذشته بیشتر می‌شود آدمی میل می‌کند سرنوشت درونی خویش را به مثابه‌ی یک دیگری بنگرد و روایت کند. بخش مهمی از شناخت ما نسبت به خودمان از دریچه‌ی نگاه دیگران به ما شکل می‌گیرد، انگار ما خویشتن خویش را به واسطه‌ی دیگران می‌یابیم و هویت خود را در ذیل نگاه دیگران جهت‌یابی می‌کنیم. اما لحظاتی هست که خود و سرنوشت خویش برای ما چون  یک دیگریِ غریب جلوه‌گری می‌کند و همان گاه  است که در یک جستجوی روایی به دنبالِ هویت خویش برمیاییم تا از میان انبوهه‌ای از روایت‌های گسسته خود را از نو بیابیم.
    روایت دوباره‌ی گذشته از دالان زمان حال، جانی و معنایی دوباره به آن می‌دهد. سوژه‌ی روایتگر وقتی گذشته را آکنده از فواصلی بی‌معنا می‌یابد سعی در پیکربندی دوباره‌ی آن‌ها می‌کند تا از میان سیلان تصاویر مبهمِ گذشته با خویشتن خویش مواجه شود. در واقع، نگریستن به خویشتن همواره مستلزمِ یک فاصله‌گذاری است و هر روایتی اساساً متکی به همین فاصله گرفتن است.
    ویدئو پرفورمنس محمد پرویزی روایت گذشته‌ی تکه‌تکه‌شده‌ی دختری است که سردرِگم هویت خویش در دالان گذشته است. تشویشی که موجب می‌شود به جستجوی خود در گذشته برود و با روایت گذشته در زمان حال به آن سر و سامان ببخشد. شاید در این روایت او بتواند با شهامت در چشمان خویش بنگرد، بپرسد و پاسخ بشنود. شاید در این روایت چیزی از خود را بیابد... آنجا که خویشتن بدل به دیگری می‌شود و با فاصله‌ای نامتعین خود را به نظاره می‌نشیند. آنجا که هویت بر ساخته می‌شود.